Gisteren was een bijzondere dag. Mijn moeder nam mij mee naar Cece Winans in Ahoy Rotterdam. Een vervroegd verjaardagscadeau voor mij. Samen naar een concert, samen een hotelovernachting... gewoon even tijd voor elkaar. En wat heb ik daarvan genoten. Het klinkt misschien heel gewoon: een moeder en haar dochter die samen een nachtje weggaan en naar een concert gaan. Maar voor mij betekende het zoveel meer. Het gebeurt niet zo vaak dat mijn moeder en ik iets echt met z'n tweeën doen. Daarom was deze tijd met haar ontzettend waardevol voor mij. Maar wat ik niet had verwacht, was dat dit concert mij iets zou laten beseffen wat veel dieper ging dan alleen genieten van de muziek. Daar stonden we dan. Met 11000 mensen samen. Zoveel mensen, allemaal op hun eigen manier verbonden door hetzelfde geloof. Samen zingen. Samen aanbidden. Samen je handen omhoog. En ergens tussen al die stemmen, muziek en emoties voelde ik iets. Ik voelde God. Niet alleen als een idee. Niet alleen als iets waarover ik nadenk. Maar als een aanwezigheid. En ineens dacht ik terug aan een periode in mijn leven waarin ik het ontzettend moeilijk had.
De periode waarin ik aan het afkicken was van mijn verslaving aan zelfverwonding. Jaren waarin ik heb gevochten met mezelf. Jaren waarin pijn soms zo groot kon zijn dat ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan. Een periode waarin ik stap voor stap moest leren dat ik mezelf niet hoefde pijn te doen om met mijn gevoelens te kunnen omgaan. Ik heb vaak gedacht dat ik degene was die daar doorheen gekomen is. Dat ik sterk moest zijn. Dat ik iedere dag opnieuw moest kiezen om verder te gaan. Maar gisteren besefte ik ineens iets anders. Ik heb het niet alleen gedaan. God heeft mij gedragen Terwijl ik daar stond, drong het tot mij door. God heeft mij gedragen. Door de moeilijkste momenten heen. Door de dagen waarop ik het zelf niet meer wist. Door de momenten waarop ik moest leren omgaan met mijn pijn zonder mezelf pijn te doen. Misschien heb ik het op sommige momenten niet gevoeld. Misschien dacht ik soms dat ik er helemaal alleen voor stond. Maar ik was niet alleen. God was daar. En misschien was dat wel precies wat ik gisteren moest horen. 'Je hebt het niet alleen gedaan. Ik heb je gedragen.' Die gedachte kwam zo sterk binnen.
En ineens keek ik anders naar mijn hele leven. Want als ik terugkijk, zie ik niet alleen de pijn. Ik zie ook de mensen die er waren. De mensen die God op mijn pad heeft gebracht. Geschenken die ik misschien vroeger niet altijd zag. Ik zie Allard. Mijn liefde. Mijn maatje. Iemand van wie ik voel dat hij bij mij hoort en die ik als een geschenk van God zie. Ik zie Joy. Mijn lieve kater, die al zoveel jaren bij mij is en voor mij zoveel meer is dan 'gewoon een kat'. Joy heeft op momenten dat ik het zelf niet meer zag, naast mij gelegen. Hij heeft mij troost gegeven zonder dat hij daar woorden voor nodig had. En dan is er Crystal, mijn tweelingziel. Ook haar zie ik als een geschenk. Sommige mensen komen in je leven en laten je voelen dat je niet alleen hoeft te lopen. Mensen die blijven. Mensen van wie je weet: jij hoort bij mijn leven. En dan mijn familie. Mijn zusje, met wie ik tegenwoordig zo'n mooie band heb. Mijn zwager. Mijn moeder en mijn vader. Mijn jongste zusje en mijn broer. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk geweest. Er zijn dingen gebeurd. Er zijn moeilijke periodes geweest. Er is pijn geweest.
Maar gisteren besefte ik ook: Het is nooit alleen maar moeilijk en pijnlijk geweest. Er zijn ook lichtpuntjes geweest. Heel veel lichtpuntjes zelfs. En sommige van die lichtpuntjes zijn mensen. God werkt door mensen heen. Misschien hebben deze mensen zelf niet eens door hoeveel ze voor mij betekenen. Misschien weten ze niet altijd dat een klein gebaar, een gesprek, een knuffel, hun aanwezigheid of gewoon het feit dat ze er zijn, voor mij zoveel kan betekenen. Maar ik geloof dat God door mensen heen werkt. Dat Hij soms Zijn liefde laat zien door iemand die naast je komt staan. Door een moeder die zegt: 'Kom, we gaan samen een nachtje weg.' Door een partner die blijft. Door een vriend of vriendin die je begrijpt. Door familie die ondanks alles steeds weer onderdeel blijft van je leven. Door een kat die precies op het juiste moment naast je komt liggen. En daardoor kijk ik nu anders naar de mensen om mij heen. Ik zie ze niet meer alleen als mensen die toevallig op mijn pad zijn gekomen. Ik zie ze als geschenken. Geschenken die God mij heeft gegeven. Mijn leven is niet alleen mijn strijd Ik denk dat ik jarenlang vooral heb gekeken naar wat er misging.
Naar de dingen die pijn deden. Naar de momenten waarop ik viel. Naar de dingen waar ik doorheen moest. Maar misschien is dat niet het hele verhaal. Mijn verhaal gaat niet alleen over wat mij is overkomen. Mijn verhaal gaat ook over wie er naast mij stonden. Over de liefde die ik heb gekregen. Over de mensen die bleven. Over de kracht die ik opnieuw heb gevonden. Over herstel. Over groeien. Over leren kijken naar mijn leven met andere ogen. En misschien wel het belangrijkste: Over God die mij steeds weer heeft gedragen. Vandaag kijk ik met een dankbaar hart terug op gisteren. Op het concert van CeCe Winans. Op die prachtige muziek. Op die 11000 mensen die samen God aanbaden. Maar vooral op dat bijzondere moment waarop ik ineens iets begreep wat misschien al die tijd al waar was. Ik heb het niet alleen gedaan. Ik hoef het ook niet allemaal alleen te kunnen. God was er. Hij is er. En ik geloof dat Hij er altijd zal zijn. Mijn moeder gaf mij met dit concert en deze hotelovernachting een vervroegd verjaardagscadeau
Maar uiteindelijk kreeg ik misschien wel een cadeau dat veel groter was dan ik had verwacht. Een herinnering. Een besef. Een stukje vrede. En een antwoord op iets wat diep in mij zat. Je hebt het niet alleen gedaan. Ik heb je gedragen. En als ik vandaag naar mijn leven kijk, zie ik het steeds meer. In Allard. In Joy. In Crystal. In mijn zusje en mijn zwager. In mijn moeder en mijn vader. In mijn jongste zusje en mijn broer. In alle mensen die op welke manier dan ook iets voor mij hebben betekend. Ik zie Gods hand niet altijd meteen. Maar gisteren, daar in Ahoy, voelde ik het. Heel duidelijk. Ik ben gedragen. En misschien is dat wel één van de mooiste dingen die ik ooit heb mogen beseffen. Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties