Een kinderwens, een keuze die het leven voor ons maakte en de rust die daarna kwam. Er was een tijd waarin ik heel graag kinderen wilde. Een enorme kinderwens had ik. Ik dacht eigenlijk zoals zoveel vrouwen vroeger dachten: je wordt verliefd, je trouwt en daarna komen de kinderen. Misschien wel meerdere. Zo was ik opgevoed en zo zag ik het leven voor me. Ik ben christelijk opgevoed en ergens zat dat beeld diep in mij. Trouwen en kinderen krijgen voelde bijna als iets wat bij het leven hoorde. Alsof het de normale volgende stap was. Mijn jongere zusjes kregen kinderen. En hoewel ik ontzettend blij voor hen ben, merkte ik natuurlijk ook dat mijn eigen leven er anders uitzag. Bij ons kwamen die kinderen nooit. Misschien wisten we het diep vanbinnen al. Allard en ik hebben jaren geleden bewust besloten om geen kinderen te krijgen. Toch denk ik dat ik ergens altijd al heb geweten dat kinderen krijgen voor mij waarschijnlijk heel moeilijk zou worden.
Ik heb autisme en een licht verstandelijke beperking. Allard heeft niet-aangeboren hersenletsel door een ongeluk dat hij op zijn dertiende heeft gehad. Een kind opvoeden vraagt ontzettend veel. Niet alleen liefde, maar ook energie, structuur, flexibiliteit, geduld en draagkracht. Wij weten allebei wat onze eigen uitdagingen zijn. Daarom hebben we er samen heel bewust over nagedacht of het ouderschap bij ons en bij ons leven zou passen. En dat is niet iets wat je zomaar even beslist. Je kunt met je verstand iets begrijpen en het met je hart toch anders voelen. Mijn kinderwens bleef dan ook lange tijd bestaan. Toen ontdekten we dat mijn lichaam ook een keuze had gemaakt. Tijdens mijn sterilisatie ontdekten de artsen dat ik endometriose had. Door de verklevingen was het zelfs niet mogelijk om mijn eierstokken te verwijderen zoals oorspronkelijk de bedoeling was. De arts vertelde mij dat vrouwen met endometriose soms heel moeilijk zwanger kunnen worden. Op de natuurlijke manier zou het bij mij niet kunnen, vertelde de dokter.
Ik vroeg hoelang ik dit waarschijnlijk al had. Het antwoord was dat het heel goed mogelijk was dat ik al jarenlang endometriose had. Dat zette mij aan het denken. Want misschien was het dus helemaal niet zo dat ik simpelweg 'ervoor had gekozen' om geen moeder te worden. Misschien had het leven die keuze al veel eerder voor mij gemaakt. En gek genoeg geeft dat ons tegenwoordig ook een bepaalde rust. Het leven koos misschien vóór ons. Ik ben inmiddels 39 jaar. Natuurlijk zou iemand kunnen zeggen: 'Je kunt nu toch nog kinderen krijgen?' Maar voor ons ligt het niet zo eenvoudig. Ik weet inmiddels wie ik ben. Ik weet beter hoe ik met mezelf om moet gaan. Mijn leven is stabiel. Ik ben gelukkig. En juist daarom weet ik ook hoeveel energie mijn eigen ontwikkeling en herstel mij hebben gekost. Een kind opvoeden is een enorme verantwoordelijkheid. Wij willen niet alleen kijken naar wat wij graag zouden willen, maar ook naar wat wij een kind daadwerkelijk zouden kunnen bieden.
Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om mijn grenzen te herkennen en goed voor mezelf te zorgen. En ik weet dat het opvoeden van een kind, zeker met onze eigen uitdagingen, ontzettend zwaar zou kunnen zijn. Daarom denken wij tegenwoordig: Misschien heeft het leven wel een hele goede keuze voor ons gemaakt. Een bewuste keuze. Wat ooit misschien voelde als iets wat ons werd afgenomen, voelt tegenwoordig steeds meer als iets waar wij zelf vrede mee hebben gekregen. Allard en ik kiezen bewust voor ons leven samen. Wij zijn ontzettend dol op gamen. We hebben dromen. We willen nog heel veel van de wereld zien. Ik heb mijn eigen sieradenlijn en vind het heerlijk om daarmee bezig te zijn. En eerlijk? Wij hebben nu tijd. We hebben de vrijheid om op pad te gaan wanneer we willen. Om onze dromen na te jagen. Om samen nieuwe plekken te ontdekken. Om te genieten van de kleine dingen. En financieel hebben we daar nu ook de ruimte voor. Ons leven is misschien anders dan het leven van mensen met kinderen. Maar anders betekent niet minder. Ik ben wél een trotse tante.
Dat wij zelf geen kinderen hebben, betekent absoluut niet dat we niet van kinderen houden. Ik ben dol op mijn neefjes en nichtje. Ik voel me gezegend dat ik hun tante mag zijn. Ik kan met ze knuffelen, lachen, leuke dingen doen en genieten van hun verhalen. En daarna? Dan gaan ze weer lekker naar hun papa en mama. Mijn zusjes en zwagers doen het geweldig. Het zijn ontzettend goede ouders en ik bewonder hoe zij hun kinderen opvoeden. Als Oom en tante krijgen wij een stukje van de mooie kanten mee. De liefde, de knuffels, de gezelligheid en de bijzondere momenten. En mijn zusjes en zwagers dragen de verantwoordelijkheid die bij het ouderschap hoort. En dat is helemaal goed. Wij krijgen de lusten, zij dragen de lasten. En iedereen is gelukkig met zijn eigen plek. Waarom moeten wij ons eigenlijk uitleggen? Er is alleen iets wat ik soms best lastig vind. Wanneer mensen horen dat je geen kinderen hebt, lijkt de vraag bijna automatisch te komen: 'Willen jullie dan geen kinderen?' En wanneer je 'nee' zegt, volgt vaak: 'Maar waarom niet?' En ineens moet je jezelf verdedigen.
Alsof je een reden nodig hebt om geen kinderen te willen. Alsof kinderen krijgen een soort standaardonderdeel van het volwassen leven is en je moet uitleggen waarom jij daarvan afwijkt. Maar eigenlijk zou dat helemaal niet nodig moeten zijn. Een vrouw hoeft niet uit te leggen waarom ze geen moeder wil worden. Een man hoeft niet uit te leggen waarom hij geen vader wil worden. En mensen die wél kinderen willen, hoeven zich daar natuurlijk ook niet voor te verantwoorden. Het is een persoonlijke keuze. Of soms is het helemaal geen keuze. Soms bepaalt je lichaam het. Soms bepalen omstandigheden het. Soms bepaalt het leven het. En soms verandert je eigen wens gewoon met de jaren. Ons leven is compleet. Vroeger dacht ik misschien dat een compleet leven betekende: trouwen, kinderen krijgen en een gezin stichten. Nu weten wij beter. Een compleet leven kan er voor iedereen anders uitzien. Voor ons bestaat ons gezin uit Allard, ik en onze lieve Joy.
Ons huis, onze liefde, onze dromen, onze hobby's, mijn sieradenlijn, het gamen, reizen en de wereld ontdekken. En vooral: de rust die we tegenwoordig in ons leven ervaren. Ik heb lang gedacht dat er misschien iets ontbrak. Maar inmiddels kijken we om ons heen en denken we: Er ontbreekt helemaal niets. Ons leven is compleet. Niet omdat we kinderen hebben. Maar omdat we gelukkig zijn met het leven dat we hebben. En misschien is dat wel het belangrijkste van allemaal. Je hoeft niet het leven te leiden waarvan anderen vinden dat je het zou moeten leiden. Je mag je eigen leven vormgeven. Met kinderen. Zonder kinderen. Met een groot gezin. Met z'n tweetjes. Met een hond. Met een kat. Of met alleen jezelf. Er bestaat niet één juiste manier om een gelukkig en compleet leven te hebben. En wij? Wij zijn dankbaar voor ons leven. Dankbaar voor elkaar. Dankbaar voor onze neefjes en nichtjes. Dankbaar voor onze lieve Joy. En dankbaar dat we eindelijk kunnen zeggen: Dit leven past bij ons. En daar hoeven wij ons tegenover niemand voor te verantwoorden. Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een mooi artikel (en ook een prachtige website trouwens). Ik heb ook gekozen om bewust kinderloos te blijven, dus herken wel wat dingen die je schrijft. Ik ben dol op kinderen, werk in het onderwijs en word heel gelukkig van de kinderen van mijn broer, maar ik leef het leven zonder eigen kinderen en dat bevalt mij heel erg goed.