Afgelopen maandag zaten we buiten op de dagbesteding. We zaten buiten met het groepje dat nog steeds worstelt met zelfbeschadiging. Het gesprek kwam op alternatieven voor jezelf pijn doen. Dingen die misschien een uitlaatklep kunnen zijn, zonder jezelf blijvend schade toe te brengen. Dat zette me aan het denken. Want soms vergeten we hoeveel er in de jaren kan veranderen. Mijn zusje stuurde me onlangs een foto van ongeveer tien jaar geleden. Een foto waarop ik mezelf terugzag in een periode waarin zelfbeschadiging nog een grote rol in mijn leven speelde. Toen zat ik er nog middenin. Als ik naar die foto kijk, zie ik niet alleen wie ik toen was. Ik zie ook hoe ver ik inmiddels gekomen ben. Vandaag ben ik namelijk alweer acht jaar vrij van zelfbeschadiging. Acht jaar.
Dat blijft voor mij bijzonder om te beseffen. Er kwam bij mij op een bepaald moment een heel duidelijk besluit: ik wil dit niet meer. Niet morgen. Niet ooit. Gewoon: ik wil dit niet meer. Ik wilde niet langer een slaaf zijn van iets wat mijn leven bepaalde. Ik wilde niet steeds afhankelijk zijn van die manier om met mijn gevoelens om te gaan. Ik wilde de controle terug. En die controle heb ik gekregen. Niet omdat mijn emoties ineens verdwenen. Niet omdat het leven altijd gemakkelijk werd. Maar omdat ik andere manieren heb geleerd om met mijn gevoelens om te gaan. Ik heb mezelf beter leren kennen en geleerd dat emoties er mogen zijn, zonder dat ik mezelf daarvoor hoef te straffen. Ook het gesprek van maandag bleef bij me hangen. Ik zie om me heen mensen die nog midden in die strijd zitten. En juist daarom weet ik hoe moeilijk het kan zijn om je voor te stellen dat het ooit anders kan worden.
Maar ik weet ook dat verandering mogelijk is. Ik ben daar zelf het levende bewijs van. Als ik die foto van tien jaar geleden naast mijn leven van vandaag zou leggen, zie ik eigenlijk twee versies van mezelf. Een versie die nog gevangen zat in een patroon waar ze moeilijk uit kon komen, en de persoon die ik nu ben. Acht jaar verder. Acht jaar sterker. Acht jaar waarin ik steeds meer heb geleerd dat ik niet mijn emoties ben. En dat ik niet hoef te luisteren naar iedere impuls die ik voel. Voor mij betekent herstel niet dat ik nooit meer een moeilijke dag heb. Het betekent dat ik inmiddels weet dat een moeilijke dag niet hoeft te bepalen wat ik doe. En misschien is dat wel één van de mooiste dingen die ik mezelf heb kunnen geven: de vrijheid om zelf te kiezen.
Niet langer een slaaf van zelfbeschadiging. Maar de baas over mijn eigen keuzes, mijn emoties en mijn leven. En als ik vandaag terugkijk naar dat meisje op die oude foto, zou ik haar vooral willen zeggen: Je hebt geen idee hoe ver je nog gaat komen. Maar ik weet het inmiddels wel. Acht jaar later ben ik er nog. En ik ben vrij. Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties