De afgelopen tijd zeggen steeds meer mensen tegen mij dat ze een positieve verandering in mij zien. En eerlijk gezegd? Ik zie het zelf ook. Als ik terugkijk naar hoe ik vroeger was en hoe ik nu ben, zie ik een wereld van verschil. Niet omdat ik ineens een compleet ander mens ben geworden, maar omdat ik heb geleerd om anders naar mezelf, naar anderen en naar situaties te kijken. En misschien wel het belangrijkste van alles: ik heb veel meer rust gevonden. Vroeger moest ik overal tussen zitten. Als mensen om mij heen ruzie hadden, kon ik het vroeger maar moeilijk laten. Ik bemoeide me ermee. Ik wilde weten wat er gebeurd was, wie er gelijk had en waarom de ander zo deed. Voor ik het wist zat ik midden in een situatie waar ik eigenlijk helemaal niets mee te maken had. En hoewel ik dat toen misschien niet eens als iets slechts zag, bracht het mij ontzettend veel onrust. Tegenwoordig doe ik dat anders. Wanneer twee bekenden ruzie hebben, kan ik naar allebei hun verhaal luisteren. Zonder meteen een oordeel te vormen. Want een verhaal heeft bijna altijd twee kanten. Ik probeer tegenwoordig een soort Zwitserland te zijn: neutraal. Natuurlijk heb ik vaak wel een mening. Maar ik heb geleerd dat mijn mening niet altijd relevant is. Het is niet mijn ruzie. Het is niet mijn verantwoordelijkheid om te bepalen wie er gelijk heeft. Dus houd ik mijn mening soms gewoon voor mezelf. En dat geeft verrassend veel rust.
Ik hoef niet meer te stoken. Iets anders waar ik nu met een heel andere blik naar kijk, is hoe ik vroeger met informatie van anderen omging. Ik kon mensen vroeger tegen elkaar uitspelen. Een beetje stoken. Niet eens altijd bewust. Soms had ik het zelf helemaal niet door. Ik zag toen niet altijd wat mijn gedrag met andere mensen kon doen. Tegenwoordig kan ik dingen die iemand mij in vertrouwen vertelt gewoon bij mezelf houden. Ik hoef er niets mee. Ik hoef het niet door te vertellen. Ik hoef er geen situatie van te maken. Sommige dingen mogen gewoon bij mij blijven. En ook daarin merk ik hoeveel ik veranderd ben. Niet alles gaat meer over mij. Vroeger dacht ik heel vaak dat dingen aan mij lagen. Als iemand anders boos was, vroeg ik me af wat ik had gedaan. Als iemand anders zich anders gedroeg, trok ik het mezelf aan. Ik kon mezelf daar enorm mee bezighouden. Nu lukt het steeds beter om te denken: Dit gaat misschien helemaal niet over mij. Ik trek dingen minder persoonlijk aan. Ik hoef niet overal een verklaring voor te hebben en ik hoef mezelf ook niet overal de schuld van te geven. Dat is een enorme verandering voor mij. Mijn overprikkeling is nog steeds mijn overprikkeling. Ook wanneer ik overprikkeld raak, merk ik een verschil. De overprikkeling zelf is niet zomaar verdwenen. Ik ervaar het nog steeds. Alleen heb ik geleerd om er anders mee om te gaan.
Vroeger kon mijn omgeving er behoorlijk last van hebben wanneer ik overprikkeld was. Mijn emoties kwamen er dan uit en anderen kregen daar soms de volle laag van. Tegenwoordig probeer ik eerder bij mezelf te herkennen wat er gebeurt. Ik voel de overprikkeling nog steeds, maar probeer ervoor te zorgen dat mijn omgeving er niet automatisch de dupe van wordt. Dat betekent niet dat ik altijd alles perfect doe. Absoluut niet. Maar ik herken het eerder en kan er beter mee omgaan. En ook dat geeft rust. De opleiding heeft veel in beweging gezet. Ik merk dat veel van deze veranderingen zijn begonnen sinds ik aan de opleiding tot ervaringsdeskundige ben begonnen. De opleiding vind ik ontzettend interessant. Ik leer veel en krijg steeds meer inzicht in mezelf en mijn eigen leven. Maar het is ook confronterend. Want als ik straks ervaringsdeskundige wil worden, kan ik niet alleen anderen vertellen over herstel en verandering. Dan zal ik ook naar mezelf moeten kijken. Ik moest mezelf afvragen: Wie wil ik zijn? Hoe wil ik met anderen omgaan? Wat wil ik meenemen uit mijn verleden en wat wil ik achter me laten? En langzaam ben ik mijn leven gaan omgooien. Niet van de ene op de andere dag. Het ging stap voor stap. Eigenlijk was er al vóór de bruiloft van mijn zusje een begin van verandering in mijn gedrag. Kleine veranderingen die uiteindelijk steeds groter werden. En als ik nu terugkijk, zie ik pas hoeveel er in die periode is gebeurd.
Ik ben gelukkiger dan ooit. Ik heb tegenwoordig veel meer rust dan ik ooit heb gehad. Ik heb geen depressies meer. Mijn emoties schommelen niet meer zoals vroeger. Ik voel me gelukkig. Maar misschien nog wel belangrijker: ik voel me stabiel. Dat woord betekent voor mij ontzettend veel. Want jarenlang voelde mijn leven soms alsof ik steeds heen en weer werd geslingerd tussen emoties, gedachten en situaties. Nu voelt het alsof er veel meer een basis onder mij ligt. Een rustpunt. En natuurlijk speelt Allard daar ook een grote rol in. Sinds ik met hem ben, gaat het goed met mij. Samenwonen met hem is één van de mooiste en beste keuzes die we ooit samen hebben gemaakt. Ik zou het zo weer doen. Misschien heeft Ozempic ook een stukje geholpen. Ik wil daarin ook eerlijk zijn. Misschien heeft Ozempic ook wel een stukje bijgedragen aan de veranderingen die ik heb doorgemaakt. Het is waarschijnlijk niet één ding geweest. De opleiding heeft mij veranderd. Mijn relatie met Allard heeft mij veranderd. Mijn eigen keuzes hebben mij veranderd. De stappen die ik zelf heb gezet hebben mij veranderd. En misschien heeft Ozempic daar ook een stukje aan bijgedragen. Hoewel ik er ook bijwerkingen van ervaar, zoals regelmatig een opgeblazen buik, zou ik niet meer terug willen naar hoe ik vroeger was. Niet voor alles van de wereld.
Ik ben trots op de nieuwe Priscilla Ik ben enorm tevreden met deze nieuwe Pris. Niet omdat de oude Pris slecht was. Die oude Pris heeft mij gebracht tot waar ik nu ben. Ze heeft geprobeerd om overeind te blijven met de kennis en mogelijkheden die ze toen had. Maar ik hoef niet meer dezelfde persoon te zijn. Ik hoef niet meer midden in iedere ruzie te staan. Ik hoef niet meer te stoken. Ik hoef niet meer alles persoonlijk te maken. Ik hoef niet meer mijn omgeving mee te laten lijden wanneer ik overprikkeld ben. Ik hoef niet meer te leven vanuit zoveel onrust. Ik heb geleerd om dingen los te laten. Om te luisteren zonder te oordelen. Om mijn mening niet altijd uit te spreken. Om vertrouwen te bewaren. Om mijn eigen emoties te herkennen. En vooral om mezelf steeds beter te begrijpen. De oude Pris wil ik niet meer zijn. En ik wil ook niet steeds opnieuw met haar geconfronteerd worden. Niet omdat ik me voor haar schaam. Maar omdat ik zo hard heb gewerkt om verder te komen. Ik ben veranderd. Gegroeid. Rustiger geworden. Gelukkiger geworden. En misschien is dat wel het mooiste wat ik mezelf had kunnen geven: een leven waarin ik eindelijk gewoon mezelf mag zijn, zonder steeds te hoeven vechten tegen mezelf. Dit is de nieuwe Priscilla. En ik ben ontzettend trots op haar. Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties