Soms komt er iemand in je leven waarvan je op het moment zelf nog helemaal niet beseft hoe belangrijk diegene voor je gaat worden. Iemand die je leven verandert zonder daar ooit bewust voor gekozen te hebben. Bij mij was dat iemand met vier pootjes, een zacht vachtje en de liefste ogen die ik ken. Mijn lieve kater Joy. Joy is voor veel mensen gewoon een kat. Maar voor mij is hij zoveel meer. Joy is mijn kattenzoon. Mijn beste vriend. Mijn maatje. Mijn steun. En als ik heel eerlijk ben, denk ik dat ik mijn leven voor een groot deel aan hem te danken heb. Mijn kleine redder. Er is een periode geweest waarin het ontzettend moeilijk met mij ging. Een periode waarin ik mezelf pijn deed en waarin stoppen met automutilatie een enorme strijd voor mij was. Afkicken van automutilatie was niet zomaar iets wat ik van de ene op de andere dag kon. Het was een proces met moeilijke momenten, terugvallen in gedachten, verdriet en heel veel vechten tegen mezelf.
Maar ergens in al die donkere momenten was Joy. Hij hoefde niets te zeggen. Hij hoefde mij niet te begrijpen met woorden. Hij was er gewoon. Soms kwam hij bij me liggen. Soms keek hij me alleen maar aan. Soms kroop hij tegen me aan wanneer ik het moeilijk had. En soms was het simpelweg genoeg om te weten dat er een klein warm lijfje naast me lag. Op momenten waarop ik het zelf even niet meer wist, was Joy er. En misschien klinkt het voor iemand die dit niet kent gek om te zeggen dat een kat je door zo'n periode heen kan helpen. Maar ik weet wat Joy voor mij heeft betekend. Hij heeft me erdoorheen gesleept. Daarom noem ik hem mijn redder. Hij voelt mij aan als geen ander. Het bijzondere aan Joy vind ik dat hij mij lijkt aan te voelen. Ik heb soms weleens het gevoel dat Joy iets bij mij merkt voordat ik het zelf doorheb. Wanneer ik verdrietig ben, wanneer ik gespannen ben of wanneer ik gewoon even niet lekker in mijn vel zit, lijkt hij dichter bij mij te willen zijn.
Misschien heeft Joy inderdaad wel iets bijzonders. Soms denk ik zelfs weleens dat hij ook een beperking heeft, omdat hij op zijn eigen manier de wereld lijkt te ervaren. Misschien is dat juist waarom wij elkaar zo goed begrijpen. Hij hoeft niet te weten wat er precies aan de hand is. Hij voelt gewoon dat ik hem nodig heb. En ik voel dat hij mij nodig heeft. Mijn kattenzoon. Ik had werkelijk waar nooit gedacht dat ik zóveel van een kat zou kunnen houden. Joy is niet zomaar mijn huisdier. Hij hoort bij mijn familie. Mijn vrienden en vriendinnen zijn, zijn ooms en tantes. Mijn familie hoort bij zijn familie. En als we over Joy praten, praten we niet over 'de kat'. We praten over Joy. Over mijn kattenzoon. Hij hoort bij ons. En misschien is dat ook wel waarom ik hem zo vaak oppak om hem te knuffelen. Ik wil ieder moment met hem koesteren.
Want hoe graag ik het ook zou willen, Joy blijft niet voor altijd. Er komt ooit een dag waarop ik hem niet meer kan oppakken. Een dag waarop ik zijn zachte vacht niet meer kan voelen en waarop hij niet meer naast me ligt. Alleen al aan die gedachte vind ik ontzettend moeilijk. Daarom knuffel ik hem. Nog een keer. En nog een keer. En misschien nog wel honderd keer. Niet omdat ik hem wil verwennen, maar omdat ik dankbaar ben dat hij er is. Ik dank mijn leven aan Joy. Ik geloof dat sommige dingen in het leven niet zomaar gebeuren. Ik geloof dat God Joy op mijn pad heeft gebracht omdat God wist dat ik hem nodig had. Alsof God wist: Priscilla heeft iemand nodig die haar niet veroordeelt. Iemand die blijft. Iemand die haar liefde geeft zonder voorwaarden.
En toen kwam Joy. Mijn kleine man. Mijn lieve kater. Mijn redder. Joy heeft niet alleen mijn leven veranderd. Hij heeft ook de mensen om mij heen geraakt. Want wie van mij houdt, houdt vaak automatisch een beetje van Joy. Hij heeft een plekje gekregen in ons allemaal. En misschien is dat wel zijn grootste kracht. Hij hoeft niets bijzonders te doen. Hij hoeft alleen maar Joy te zijn. Een liefde die ik nooit had verwacht. Als iemand mij vroeger had verteld dat ik ooit zoveel van een kat zou houden, had ik diegene waarschijnlijk niet geloofd. Maar nu weet ik beter. Dieren kunnen je leven veranderen. Ze kunnen je troosten zonder woorden. Ze kunnen naast je zitten wanneer niemand anders weet wat je moet zeggen. Ze kunnen je een reden geven om op te staan, om door te gaan en om nog één dag verder te kijken.
Voor mij is Joy dat geweest. Hij heeft mij laten voelen dat ik niet alleen was. En misschien heeft hij, zonder dat hij het ooit zal begrijpen, een stukje van mijn leven voor mij vastgehouden toen ik het zelf even niet meer kon. Daarom zal ik hem altijd dankbaar blijven. Ik kan hem niet vertellen hoeveel hij voor mij heeft betekent. Ik kan hem niet uitleggen dat hij mij door de moeilijkste stukken van mijn leven heeft geholpen. Maar ik hoop dat hij het op zijn eigen manier voelt. Als ik hem oppak en tegen mij aandruk, als ik hem kus en zeg dat ik van hem hou, dan is dat mijn manier om hem te bedanken. Bedankt, lieve Joy. Voor iedere knuffel. Voor ieder moment dat je naast me lag. Voor iedere keer dat je mij aanvoelde. Voor iedere keer dat je bleef. En vooral... Bedankt dat jij mijn redder bent geweest. Mijn lieve kattenzoon. Mijn beste vriend. Mijn kleine Joy. Ik hou ontzettend veel van jou.
Reactie plaatsen
Reacties
Prachtig lieverd wat heb je dit mooi verwoord ♥️
Trots op jou lieverd! En weer vind ik dat je alles prachtig hebt verwoord! Ik hou van jou spetter!