Sommige dingen in het leven kun je plannen. Je kunt plannen wanneer je boodschappen gaat doen. Wanneer je naar iemand toe gaat. Wanneer je een dagje weg wilt. Je kunt zelfs plannen hoe laat je weer thuis bent. Maar mijn buik? Die heeft daar soms helemaal geen boodschap aan. Ik heb het Prikkelbare Darm Syndroom, oftewel PDS. En misschien is dat voor iemand die het zelf niet heeft moeilijk uit te leggen. Want aan de buitenkant zie je vaak helemaal niets. Ik zie er gewoon uit zoals altijd. Maar ondertussen kan mijn buik ineens besluiten dat het tijd is voor diarree. Of juist voor verstopping. En geloof me: allebei zijn ze vreselijk. Wat ik misschien nog wel het lastigste vind aan PDS, is dat ik er niet altijd controle over heb. Het kan ineens gebeuren. Ik kan 's ochtends denken dat het een gewone dag wordt en een paar uur later zit ik met buikpijn, krampen of een toilet dat ineens heel belangrijk wordt.
En vooral wanneer ik niet thuis ben, kan dat ontzettend lastig zijn. Want wat als ik ergens ben waar geen toilet in de buurt is? Wat als ik onderweg ben? Wat als ik bij iemand op bezoek ben? Wat als ik ergens ben waar ik niet zomaar weg kan? Allemaal gedachten die door mijn hoofd kunnen gaan. En daardoor kan iets simpels als even naar buiten gaan soms best een grote stap worden. Misschien is dit wel het stukje waar ik het minst makkelijk over praat. De angst dat ik het toilet niet op tijd haal. Dat klinkt misschien heel simpel wanneer je het leest. Maar als je die angst zelf kent, weet je hoe groot die kan worden. Je gaat nadenken over waar de toiletten zijn. Je kijkt misschien alvast waar je terecht zou kunnen. Je denkt na over hoe lang een reis duurt. En soms denk je zelfs: 'Kan ik dit wel doen?' Terwijl ik eigenlijk gewoon ergens naartoe wil. Ik wil gewoon kunnen genieten. Naar buiten kunnen. Afspreken. Een dagje weg kunnen gaan zonder dat mijn buik bepaalt wat ik wel en niet kan.
En dan is er ook nog verstopping... Bij PDS denk je misschien vooral aan diarree. Maar verstopping kan minstens zo verschrikkelijk zijn. Ook dat kan zorgen voor buikpijn, een opgeblazen gevoel en ontzettend veel ongemak. En het frustrerende is dat mijn lichaam soms van het ene uiterste naar het andere kan gaan. Alsof mijn darmen hun eigen regels hebben gemaakt. En ik? Ik mag me eraan aanpassen. Je ziet het niet aan mij. Dat vind ik soms ook moeilijk. Wanneer iemand mij ziet, ziet diegene niet dat ik misschien ontzettend veel last heb van mijn buik. Je ziet geen buikpijn. Je ziet geen krampen. Je ziet niet dat ik misschien al de hele dag bezig ben met bedenken waar het dichtstbijzijnde toilet is. Je ziet alleen mij. En misschien denk je daarom: 'Maar je ziet er toch goed uit?' Ja. Dat kan. En ondertussen kan mijn buik een complete chaos zijn.
Dat is het lastige aan klachten die je niet aan de buitenkant ziet. Ik zou willen dat ik het kon uitzetten. Soms zou ik willen dat ik een knopje had. Even uit. Geen buikpijn. Geen diarree. Geen verstopping. Geen zorgen. Gewoon even mijn lichaam met rust. Maar zo werkt het helaas niet. PDS is iets waar ik mee moet leren omgaan. En hoewel ik steeds beter leer luisteren naar mijn lichaam, betekent dat niet dat ik er altijd controle over heb. En dat vind ik soms ontzettend frustrerend. Toch probeer ik mezelf niet meer alles kwalijk te nemen Ik heb niet gekozen voor PDS. Ik kies er niet voor wanneer mijn buik opspeelt. Ik kies er niet voor wanneer ik ineens naar het toilet moet. En ik kies er ook niet voor wanneer ik ergens niet naartoe durf omdat ik bang ben dat mijn buik roet in het eten gooit. Dat betekent niet dat ik zwak ben. Het betekent dat mijn lichaam soms iets anders nodig heeft dan ik op dat moment zou willen. En misschien is dat wel iets wat ik mezelf steeds meer probeer te leren: Ik hoef me niet schuldig te voelen om iets waar ik geen controle over heb.
Soms moet ik mijn plannen aanpassen. Soms moet ik eerder naar huis. Soms moet ik een afspraak afzeggen. En soms gaat het gewoon wél goed en kan ik ergens naartoe zonder problemen. Dat zijn de momenten waarop ik extra geniet. PDS is meer dan alleen een buikprobleem. Voor mij gaat PDS daarom niet alleen over mijn darmen. Het gaat ook over onzekerheid. Over plannen. Over schaamte. Over angst. Over de vrijheid die soms ineens wat kleiner voelt. Maar het gaat ook over leren accepteren dat mijn lichaam niet altijd doet wat ik wil. En dat ik mezelf daar niet voor hoef te veroordelen. Mijn buik bepaalt misschien soms mijn dag. Maar ik wil niet dat mijn buik bepaalt wie ik ben. Ik ben nog steeds Priscilla. Met mijn dromen, mijn plannen, mijn plezier, mijn verdriet en mijn hoop. En ja... Soms moet ik gewoon heel snel een toilet zoeken. Daar hoef ik me eigenlijk helemaal niet voor te schamen. Want ook dat is een stukje van mijn werkelijkheid. En ik leer steeds meer dat mijn werkelijkheid niet perfect hoeft te zijn om mooi te mogen zijn. Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties