Waarom sommige mensen met een licht verstandelijke beperking snel nieuwe liefdesrelaties aangaan – en hoe zelfliefde daarin alles kan veranderen. Er wordt vaak gezegd dat mensen met een licht verstandelijke beperking (LVB) snel van de ene in de andere liefdesrelatie stappen. Voor buitenstaanders kan dat soms onbegrijpelijk lijken. Er wordt dan al snel gedacht dat iemand niet echt om de vorige relatie gaf, of dat liefde minder diep zou gaan. Maar dat beeld klopt niet. In werkelijkheid zit er vaak juist heel veel gevoel, behoefte en kwetsbaarheid achter. Voor veel mensen met een LVB is liefde iets intens. Het gaat niet alleen om 'een relatie hebben', maar vooral om verbinding, gezien worden en ergens bij horen. Die behoefte is heel menselijk, maar kan bij mensen met een LVB sterker en directer worden ervaren. Wanneer een relatie eindigt, kan dat voelen als een groot gemis. De leegte die ontstaat is niet zomaar een beetje alleen zijn, maar kan echt pijn doen. En juist daarom ontstaat vaak de drang om die leegte snel weer op te vullen.
Daarnaast speelt mee dat het soms moeilijker is om overzicht te houden in gevoelens en situaties. Vragen als: wat ging er mis in mijn vorige relatie?, wat heb ik nodig van een partner? of is dit goed voor mij? zijn niet altijd eenvoudig te beantwoorden. Gevoelens kunnen sneller op de voorgrond staan dan gedachten. Als iemand dan aandacht geeft, lief is of interesse toont, kan dat al snel als liefde voelen. En voor je het weet, zit je weer in een nieuwe relatie. Ook ervaring speelt een rol. Niet iedereen heeft voorbeelden gehad van stabiele, gezonde relaties. Als je niet goed hebt kunnen leren wat grenzen zijn, wat respectvolle communicatie is of hoe een veilige relatie eruitziet, wordt het lastiger om daarin bewuste keuzes te maken. Dan kan het gebeuren dat je sneller 'ja' zegt tegen een relatie, zonder echt stil te staan bij of die relatie goed bij je past.
Maar misschien wel het belangrijkste punt is dit: zelfliefde. Er wordt vaak gezegd: je kunt pas echt van een ander houden als je eerst van jezelf houdt. Dat klinkt misschien als iets wat je vaak hoort en waar je snel overheen leest, maar het heeft een diepe betekenis. Als je jezelf nog niet goed kent, als je niet weet wat je waard bent of waar je grenzen liggen, dan ga je dat vaak zoeken bij een ander. Je hoopt dat iemand anders jou dat gevoel geeft. En dat kan ervoor zorgen dat je sneller relaties aangaat, omdat je eigenlijk op zoek bent naar bevestiging van buitenaf. Ik herken dat heel sterk uit mijn eigen leven. Vroeger ging ik ook sneller van de ene relatie naar de andere. Niet omdat liefde voor mij oppervlakkig was, maar juist omdat ik het zo graag wilde voelen. Ik wilde me geliefd voelen, gezien worden en belangrijk zijn voor iemand. Op dat moment dacht ik dat een relatie mij dat zou geven. Maar achteraf gezien was ik eigenlijk iets aan het zoeken wat ik mezelf nog niet kon geven.
Op een gegeven moment kwam er een moment waarop ik merkte dat dit patroon mij niet gelukkig maakte. Ik bleef zoeken, maar vond niet wat ik echt nodig had. Dat was confronterend, maar ook een keerpunt. Ik besloot om het anders te doen. Ik nam bewust afstand van relaties en koos ervoor om tijd te nemen voor mezelf. Dat was niet altijd makkelijk. Alleen zijn kan best spannend zijn, zeker als je gewend bent om altijd iemand naast je te hebben. Maar juist in die periode ben ik mezelf beter gaan leren kennen. Ik ging nadenken over mijn gevoelens: waarom voel ik wat ik voel? Wat maakt mij blij? Waar word ik onzeker van? Wat heb ik nodig? Ook ben ik mijn Autisme en LVB beter gaan begrijpen. Niet als iets wat mij minder maakt, maar als iets wat bij mij hoort. Iets wat invloed heeft op hoe ik denk, voel en keuzes maak. Door dat te accepteren, kon ik ook milder naar mezelf kijken. Ik hoefde niet perfect te zijn. Ik mocht gewoon mezelf zijn. Langzaam veranderde er iets.
Ik begon mezelf meer te waarderen. Ik leerde dat mijn waarde niet afhangt van of iemand anders van mij houdt. Ik leerde dat ik oké ben zoals ik ben. En misschien nog wel het belangrijkste: ik leerde dat ik mezelf gelukkig kan maken, zonder dat daar per se een relatie voor nodig is. En precies vanuit die plek ontstond er ruimte voor iets anders. Sinds 8 februari 2023 heb ik een hele lieve man in mijn leven. En sinds 2 november 2023 is hij mijn verloofde. Wat deze relatie voor mij zo bijzonder maakt, is dat het anders voelt dan alles wat daarvoor kwam. Rustiger. Stabieler. Veiliger. Ik zit niet meer in de relatie vanuit een gevoel van 'ik heb je nodig om me goed te voelen', maar vanuit 'ik kies voor jou omdat jij bij mij past'. Ik kan mezelf blijven, ook binnen de relatie. Ik raak mezelf niet meer kwijt in de ander. We staan naast elkaar, in plaats van dat de één afhankelijk is van de ander. Dat verschil komt niet alleen door hem, maar vooral door het werk dat ik zelf heb gedaan.
Mijn verhaal laat zien dat het mogelijk is om patronen te doorbreken. Dat snel nieuwe relaties aangaan niet betekent dat het altijd zo zal blijven. Met tijd, zelfinzicht en begeleiding kun je groeien. Je kunt leren om eerst bij jezelf te blijven, voordat je je verbindt met een ander. Dus als jij jezelf hierin herkent, weet dan dit: er is niets mis met jouw behoefte aan liefde. Die is menselijk en waardevol. Maar probeer jezelf ook iets anders te geven: tijd, aandacht en geduld. Leer jezelf kennen. Ontdek wat jij nodig hebt. En vooral: leer jezelf waarderen. Want de belangrijkste relatie in je leven is die met jezelf. En als die stevig is, ontstaat er ruimte voor een liefde die niet alleen intens is, maar ook gezond en blijvend.
Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties