Soms hoor ik mensen zeggen: 'God geeft bijzondere kinderen aan bijzondere ouders.' En eerlijk? Die zin voelt voor mij niet alleen mooi — ik geloof hem echt. Misschien komt dat ook door wat ik om me heen zie. Mijn ouders hebben mij gekregen, een kind met autisme. Mijn zus heeft een kind met een stoornis. Mijn beste vriendin heeft een dochter met autisme. En als ik naar hen kijk... zie ik één ding heel duidelijk: stuk voor stuk doen ze het geweldig. Niet omdat het makkelijk is. Niet omdat ze altijd weten wat ze doen. Maar omdat ze er staan. Elke dag weer. Ik zie hoeveel geduld het vraagt. Hoeveel liefde. Hoeveel kracht. Dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn, kosten bij hen soms zoveel meer moeite. En toch blijven ze gaan. En dat raakt me.
Want het laat mij zien dat mensen zoveel meer aankunnen dan ze zelf denken. Daarom geloof ik ook dat God je nooit meer geeft dan je aankunt. Niet omdat je het altijd zelf kunt. Maar omdat je de kracht krijgt die je nodig hebt, precies op het moment dat je die nodig hebt. Ik zie dat terug in mijn ouders. In mijn zus. In mijn beste vriendin. Ze zijn niet perfect. Ze hebben ook hun moeilijke dagen, hun twijfels, hun momenten van vermoeidheid. Maar ze geven niet op. Ze blijven liefhebben. Ze blijven zoeken naar wat werkt. Ze blijven er zijn. En misschien is dát wat 'aankunnen' echt betekent. Niet dat het nooit zwaar is. Niet dat je nooit struikelt. Maar dat je, ondanks alles, doorgaat. Dat je groeit in geduld. Dat je anders leert kijken. Dat je liefde dieper wordt dan je ooit had gedacht.
Voor mij is dat geen toeval. Ik geloof dat God ziet wie deze kinderen nodig hebben. En dat Hij ook weet wie de kracht kan krijgen om voor hen te zorgen. Niet omdat die mensen al zo sterk zijn. Maar omdat ze, juist door deze weg, sterk worden. Als ik kijk naar de mensen om mij heen, zie ik geen 'perfecte' ouders. Ik zie echte mensen. Mensen die soms moe zijn, soms twijfelen, maar toch blijven staan. En juist daarin zie ik iets bijzonders. Dus ja, ik geloof het echt. Niet als een druk. Niet als een verplichting om sterk te zijn. Maar als een vertrouwen: Dat wat er ook op je pad komt, je het niet alleen hoeft te dragen. En dat er altijd kracht is — soms verborgen, soms onverwacht — om door te gaan. Misschien ben je niet sterk omdat je alles aankunt. Maar omdat je, stap voor stap, laat zien dat je het wél draagt. Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties