Ik schrijf deze blog voor jou. Voor jou als je zelf autisme hebt. Omdat ik weet hoe het kan voelen. Hoe intens het leven soms binnen kan komen. Hoe je je anders kunt voelen, of onbegrepen. Je bent niet de enige.

Ik schrijf ook voor jou als je iemand kent met autisme. Misschien wil je beter begrijpen. Misschien wil je dichterbij komen zonder te duwen. Hier deel ik wat er van binnen gebeurt, niet alleen wat je aan de buitenkant ziet.

Deze blog is voor iedereen die op zoek is naar hoop en kracht. Omdat ik zelf weet hoe het is om die soms kwijt te zijn. En ook hoe het is om het weer terug te vinden — stapje voor stapje.

Ik schrijf over zelfliefde. Niet omdat het altijd vanzelf gaat, maar juist omdat het soms zo moeilijk is. Omdat ik leer — en nog steeds leer — om zachter te zijn voor mezelf. Misschien herken jij dat ook.

En ja, ik maak ook automutilatie bespreekbaar. Omdat zwijgen het alleen maar zwaarder maakt. Omdat schaamte groeit in stilte. En omdat niemand hier alleen doorheen hoeft te gaan.

Mijn woorden zijn niet perfect. Maar ze zijn eerlijk. Kwetsbaar. En geschreven vanuit mijn hart.

Als jij een beetje echte kracht nodig hebt — of gewoon herkenning — dan ben je hier welkom.