Emotie eten is iets waar ik eigenlijk mijn hele leven al mee worstel. Voor veel mensen is eten gewoon iets normaals: iets wat je doet omdat je lichaam brandstof nodig heeft. Voor mij is eten altijd meer geweest dan dat. Het was troost, afleiding, gezelligheid, beloning en soms zelfs een manier om gevoelens weg te stoppen waar ik liever niet mee bezig wilde zijn. Mensen denken vaak te makkelijk over overgewicht. Alsof het alleen maar draait om minder eten, meer discipline hebben of gewoon 'nee' zeggen. Maar zo simpel is het niet. Zeker niet als eten jarenlang een soort houvast is geweest. Als je hoofd automatisch naar eten grijpt bij stress, verdriet, verveling of onrust, dan is dat niet iets wat je zomaar even afleert.
Sinds twee maanden is er veel veranderd in mijn leven. Ik gebruik nu andere insuline en ben gestart met Ozempic, omdat ik diabetes heb. Voor het eerst in lange tijd merk ik dat mijn bloedsuiker stabieler begint te worden. Dat geeft rust. Mijn lichaam reageert anders en ik merk ook dat ik minder eetlust heb dan eerst. Dat voelt ergens als een opluchting, omdat ik eindelijk merk dat er iets in beweging komt. Maar eerlijk is eerlijk: dat betekent niet dat het ineens makkelijk is. Want hoewel mijn lichaam sneller aangeeft dat ik vol zit, is mijn hoofd daar nog niet altijd in mee. Die oude patronen zitten diep. Soms ben ik nog steeds bezig met eten, zelfs als ik eigenlijk al vol zit. Niet omdat mijn lichaam nog iets nodig heeft, maar omdat mijn hoofd nog steeds zoekt naar dat bekende gevoel van comfort.
Dat is misschien wel het lastigste om uit te leggen aan mensen die dit niet kennen: dat honger en trek niet altijd hetzelfde zijn. Dat je maag vol kan zitten, maar je hoofd toch nog verlangt naar iets lekkers. Dat suiker en ongezond eten voor sommige mensen echt verslavend kunnen voelen. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je brein eraan gewend is geraakt om daar troost, rust of een fijn gevoel uit te halen. Wat voor mij soms helpt, is afleiding zoeken. Ik merk dat ik vaak op mijn telefoon zit op momenten dat ik onrust voel of zin krijg om te eten terwijl ik geen echte honger heb. Dan ga ik scrollen, iets kijken, iets lezen of gewoon mijn gedachten even ergens anders op richten. Voor sommige mensen klinkt dat misschien als iets kleins, maar voor mij kan dat echt het verschil maken.
Door mezelf af te leiden, doorbreek ik soms net dat automatische patroon van meteen naar eten grijpen. Het geeft mijn hoofd even tijd om tot rust te komen. Natuurlijk werkt het niet altijd. Soms blijft die drang sterk aanwezig. Maar zelfs dan helpt het me om bewuster stil te staan bij wat ik eigenlijk voel. Heb ik echt honger? Of zoek ik vooral afleiding, troost of rust? Dat zijn dingen waar ik nu stap voor stap mee bezig ben. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Want ik merk steeds meer dat gezonder leven niet alleen draait om wat je eet, maar ook om wat er in je hoofd gebeurt. Wat ik moeilijk vind, is hoe hard mensen soms kunnen oordelen over iemand met overgewicht. Alsof ze precies weten hoe iemand leeft, voelt of hoeveel strijd erachter zit. Mensen zien vaak alleen de buitenkant. Ze zien niet hoeveel schuldgevoel, schaamte, frustratie en teleurstelling er soms achter schuilgaat. Ze zien niet hoe zwaar het kan zijn om elke dag opnieuw te proberen.
Ik zit nu in een fase waarin mijn lichaam langzaam verandert, maar mijn hoofd nog moet leren meebewegen. En dat is confronterend. Maar het leert me ook iets belangrijks: verandering kost tijd. Oude patronen verdwijnen niet van de ene op de andere dag. En dat hoeft ook niet. Ik ben trots op mezelf dat ik niet opgeef. Dat ik blijf proberen, ook als het moeilijk is. Dat ik eerlijk durf te zijn over hoe lastig dit proces soms is. En dat ik leer dat kleine stappen óók stappen zijn. Misschien is dat wel het belangrijkste wat ik nu leer: dat zachter zijn voor jezelf soms moeilijker is dan streng zijn. Maar juist daarin zit de echte kracht. Iedere dag dat ik opnieuw kies om door te gaan, ben ik sterker dan ik zelf vaak denk.
Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties