Er was een tijd in mijn leven waarin mannen voor mij gelijk stonden aan gevaar. Niet een beetje spanning, niet een lichte onzekerheid, maar een diepe, allesoverheersende angst. Een angst die zich vastzette in mijn lichaam en gedachten, en die mijn wereld kleiner maakte dan hij eigenlijk was. Die angst kwam niet zomaar uit het niets. Hij is ontstaan door wat ik heb meegemaakt. Ik heb een verkrachting meegemaakt. En ook een aanranding, door jongens die ik via internet had leren kennen. Dat zijn ervaringen die je niet zomaar achter je laat. Ze raken iets fundamenteels: je gevoel van veiligheid, je vertrouwen in anderen, en soms ook het vertrouwen in jezelf. Voor mij zorgden deze gebeurtenissen ervoor dat mijn wereldbeeld veranderde. Mijn gevoel zei: dit mag nooit meer gebeuren. En dus ging ik mezelf beschermen — koste wat het kost.
Jarenlang hield ik mannen op afstand. In mijn hoofd waren ze allemaal hetzelfde. Onveilig. Onbetrouwbaar. Slecht. Het was zwart-wit voor mij. Er zat geen ruimte tussen. Geen nuance. Geen 'misschien'. Alleen maar 'nee'. En ergens was dat ook begrijpelijk. Mijn reactie was geen zwakte, maar een manier om te overleven. Mijn systeem probeerde mij veilig te houden. En daar mag ik nu, achteraf, ook mild naar kijken. Want ik deed wat ik moest doen met wat ik toen wist en voelde. Maar hoe beschermend die angst ook was... hij hield me ook gevangen. Ik merkte dat ik dingen miste. Dat ik mezelf beperkte. Dat ik mensen buitensloot nog voordat ze überhaupt de kans kregen om te laten zien wie ze waren. En diep van binnen begon er iets te wringen. Een klein stemmetje dat zich afvroeg: is dit echt de hele waarheid?
Die verandering kwam niet ineens. Er was geen moment waarop alles omsloeg. Het was een langzaam proces. Stap voor stap. Soms een stap vooruit, soms twee stappen terug. Soms vol vertrouwen, en soms weer overspoeld door oude gevoelens. Maar er kwam beweging. Ik begon voorzichtig toe te laten dat niet elke man hetzelfde is. Dat mijn verleden mij iets heeft laten zien, maar niet alles. Dat mijn ervaringen echt waren — en serieus genomen mogen worden — maar dat ze niet automatisch betekenen dat de hele wereld zo in elkaar zit. En toen kwamen er mensen op mijn pad die dat nieuwe inzicht versterkten. Mannen die anders waren dan het beeld dat ik zo lang had gehad. Mannen die niet over mijn grenzen heen gingen, maar ze juist respecteerden. Mannen die niet pushen, maar wachten. Mannen die luisteren.
Mijn begeleiding is daar een voorbeeld van. Waar ik vroeger spanning zou hebben gevoeld, begon ik nu iets anders te ervaren. Rust. Veiligheid. Het gevoel dat ik er gewoon mocht zijn, zonder oordeel. Dat was nieuw voor mij. En eerlijk gezegd ook wennen. Want als je zo lang op scherp hebt gestaan, voelt ontspanning in het begin bijna onwennig. Ook op mijn dagbesteding heb ik die ervaring. Mensen die mij zien zoals ik ben. Die mij serieus nemen. Die geduldig zijn. Het zijn misschien 'gewone' dingen voor anderen, maar voor mij zijn ze groot. Heel groot. En dan is er mijn trainer. Sean. Wat begon als iemand die mij hielp met sporten, groeide langzaam uit tot een band die ik nooit had verwacht. Niet alleen iemand die mij motiveert om fysiek sterker te worden, maar ook iemand die er voor mij is als mens. Iemand die mij begrijpt, die mij respecteert, en bij wie ik mezelf kan zijn.
Dat hij ook een goede vriend is geworden... dat had ik vroeger echt niet kunnen bedenken. En toch is het gebeurd. En misschien wel het meest bijzondere van alles... Is dat ik nu de liefde van mijn leven heb gevonden. Allard. Bij hem voel ik me veilig. Echt veilig. Niet omdat mijn angst helemaal verdwenen is, maar omdat hij mij laat zien dat veiligheid ook kan bestaan binnen liefde. Dat vertrouwen kan groeien tussen twee mensen. Dat ik mezelf mag zijn, met alles wat ik heb meegemaakt — zonder oordeel, zonder druk. Hij geeft mij geen reden om bang te zijn, maar juist reden om te vertrouwen. En dat is voor mij iets heel groots. Iets wat ik vroeger onmogelijk had geacht.
Dat betekent niet dat mijn angst helemaal weg is. Trauma werkt niet zo. Soms voel ik het nog. Soms schiet mijn lichaam nog in oude patronen. Soms ben ik nog alert, nog voorzichtig. Maar het verschil is: ik herken het nu. Ik begrijp waar het vandaan komt. En ik laat het niet meer alles bepalen. Ik maak nu bewustere keuzes. Ik kijk naar wie iemand écht is, in plaats van automatisch te reageren vanuit angst. Ik geef mezelf de tijd om te wennen, om te voelen, om vertrouwen op te bouwen. Want vertrouwen is voor mij geen knop die je aanzet — het is iets wat groeit. Langzaam. Kwetsbaar. Maar echt.
En misschien is dat wel het mooiste van deze reis: dat ik heb geleerd dat er naast pijn ook ruimte is voor iets anders. Voor veiligheid. Voor verbinding. Voor vertrouwen. Ik heb geleerd dat er slechte mensen bestaan — ja. Maar ook goede. En dat ik het waard ben om die goede mensen toe te laten in mijn leven. Dat ik het waard ben om me veilig te voelen. Dat ik het waard ben om lief te hebben... en geliefd te worden. En ik voel me daarin ook ontzettend dankbaar.
❤ Dankbaar voor mijn familie
❤ Dankbaar voor mijn zussen
❤ Dankbaar voor mijn vrienden en vriendinnen
Zij zijn er altijd voor mij geweest. Ze hebben mij gesteund, naar mij geluisterd, en mij geholpen om stap voor stap verder te gaan. Zonder hen was deze weg misschien veel zwaarder geweest. Door hen voel ik me geen slachtoffer... maar een mens dat gedragen wordt. Een mens dat mag groeien. Een mens dat zich, ondanks alles, gezegend mag voelen.
Deze weg is niet perfect. Hij is niet recht. Hij zit vol hobbels, twijfels en momenten van terugval. Maar hij gaat wel vooruit. En elke keer dat ik ervoor kies om niet vanuit angst te leven, maar vanuit bewustzijn… zet ik een stap. Misschien klein. Maar krachtig. En als ik iets heb geleerd, is het dit: Vertrouwen komt niet in één keer. Het groeit in kleine momenten. In kleine ervaringen. In kleine stappen. En elke stap richting openheid... is al een overwinning.
Liefs Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties