Soms komt er iemand in je leven die je hart verovert op een manier die nooit meer loslaat. Voor mij is dat mijn poezenkind... mijn Joy. Al bijna 16 jaar is hij bij mij. Mijn lieve, nieuwsgierige jongen die iedereen om zijn pootje windt. Want dat is wie hij is... zacht, vriendelijk en vol liefde. Voor mij, maar eigenlijk voor iedereen die hem ontmoet. Joy heeft iets bijzonders. Die open blik, die nieuwsgierigheid naar de wereld... alsof hij altijd wil ontdekken, altijd dichtbij wil zijn. En tegelijk heeft hij zo’n zacht karakter. Een echte lieverd. Maar onze weg samen is niet altijd makkelijk geweest.
Jaren geleden ben ik hem bijna kwijtgeraakt... De eerste keer toen hij onder een auto kwam. Een moment dat alles even stil stond. De angst, de paniek... het gevoel dat mijn wereld onder mijn voeten wegzakte. Maar hij bleef. Hij vocht. Mijn sterke jongen. En later nog een keer... Toen hij zo ziek werd door de niesziekte. Het was kantje boord. Echt kantje boord. Weer die angst. Weer dat gevoel van: alsjeblieft, niet mijn Joy... En weer bleef hij. Alsof hij zelf ook wist: ik hoor nog bij jou. Die momenten hebben me laten voelen hoe diep mijn liefde voor hem gaat. Maar ook hoe sterk hij is. Hoe bijzonder.
Want ondanks alles is hij nog steeds wie hij altijd was: lief voor iedereen, nieuwsgierig naar alles, en nog altijd dat zachte, warme zieltje dat zoveel rust brengt. Joy is niet zomaar een kat. Hij is mijn maatje. Mijn troost. Mijn constante in een wereld die soms zo kan veranderen. En nu hij bijna 16 is, besef ik elke dag opnieuw hoe waardevol onze tijd samen is. Elke knuffel, elk spinnend moment... ik koester ze allemaal. Hij is ouder geworden, ja. Maar voor mij blijft hij altijd mijn kleine jongen. Mijn Joy. En misschien is dat wel het mooiste: dat we samen zoveel hebben doorstaan... en er nog steeds zijn. Samen.
Joy, mijn lieve, sterke jongen... Dank je wel dat jij blijft. Dat jij vecht. Dat jij gewoon jij bent. Ik hou van jou.
Liefs je kattenmama Priscilla
Reactie plaatsen
Reacties