Verlatingsangst

Momenteel ga ik door een hele moeilijke tijd heen. Ik kamp al mijn hele leven met 'Verlatingsangst' ik weet dat dit veroorzaakt is toen mijn tweelingzusje stierf in de baarmoeder.  Ik krijg andere hulp. En daar heb ik het heel moeilijk mee. Je bouwt een band op met mensen, je durft je kwetsbare kant te laten zien, maar ook je emoties durf je te laten zien. Dat ik andere begeleiding krijg, is heel verwarrend voor mij.  En daar heb ik het moeilijk mee. Het liefst blijf ik de hele dag in bed liggen. Ik heb nergens zin in, ik heb last van lichamelijke klachten die lijken op griep, maar dat is het niet. Het is mijn hoofd die me gek maakt. Mijn begeleidsters hebben zoveel voor mij gedaan, ik vertrouw hun. Ik durf me bij hun kwetsbaar op te stellen. Dat ze weggaan, vind ik gewoon heel erg moeilijk.

Het maakt dat ik niet meer naar sporten wil omdat ik mensen niet meer dichtbij durf te laten, als ik hun dichtbij laat gaan hun ook weg, en dat kan ik niet aan. Dagbesteding hetzelfde, als ik iedereen op afstand houdt kunnen ze ook niet weer weggaan. Mensen beseffen niet hoe bang ik constant ben, bang om in de steek gelaten te worden. Het interesseert vast niemand hoe ik me momenteel voel, maakt niks uit, ik blog om mezelf te kunnen uiten, op een goede manier. Zonder Zelfverwonding, zonder mijn Emoties de overhand te nemen. Zonder oordeel. Gewoon zoals het is. Ik ben sterker dan ik denk. Ik moet een manier zoeken om hiermee om te kunnen gaan. En die manier heb ik nog niet gevonden, maar die ga ik vinden. Ik moet mijn emoties en gevoel op een rijtje krijgen. En misschien juist wel gaan sporten want dat is een goede manier om met pijn om te gaan. En misschien dagbesteding ook. Maar mijn angst om 'verlaten te worden' heeft de overhand.

En Allard zegt schat, je moet er wel over praten ook tegen mij. Maar ik wil anderen ook niet belasten met mijn verdriet. Bang dat ze me vanzelf een keer zat worden. Ik huil heel veel, en ik voel me momenteel diep ongelukkig met de hele situatie. Ik weet dat ik mezelf helemaal gek maak. Maar het is ook mijn autisme, ik kan niet tegen verandering. Ik heb vaste mensen in mijn leven nodig, die mij accepteren zoals ik ben - met mijn goede eigenschappen en minder goede eigenschappen. Mensen die me vertellen: Je verdriet, je angst en pijn mag er zijn. We laten je niet vallen, neem je tijd, ik ben er voor je, en dat zal ik altijd zijn, hoe moeilijk je leven soms ook kan zijn. Dat heb ik nodig. Zoals mijn begeleidsters dat doen. Als je mij in je leven krijgt, krijg je het hele pakket erbij, alle pijn, alle onzekerheid, mijn autisme, mijn emoties. Ik, Priscilla in haar puurste en echtste vorm.

Liefs Priscilla